Leuk, het idee van een kenniscentrum waar kennis over fietsbeleid wordt ontwikkeld, gedeeld en uitgewisseld! Maar dat moet wel in goede banen geleid worden. Toenmalig minister Tineke Netelenbos wist wel wie daar geschikt voor was: Dick Buursink. 25 jaar later spreken we Dick.
25 jaar geleden werd het startsein gegeven voor het instellen van Fietsberaad. In opdracht van het ministerie van Verkeer en Waterstaat (nu Infrastructuur en Waterstaat), werd een groep gedreven professionals bij elkaar gezocht om een start te maken met een platform dat uitgegroeid is tot een gerenommeerd, betrouwbaar kenniscentrum.
We gaan terug naar het begin en spreken met de allereerste voorzitter van Fietsberaad: Dick Buursink.
Dick Buursink
Met welk doel is Fietsberaad opgestart?
Fietsbeleid was politiek hot. Fietsberaad (toen nog zonder CROW ervoor) is opgericht in opdracht van het toenmalige ministerie van Verkeer en Waterstaat. Het doel van het platform was om een onafhankelijke centrale plek te bieden waar kennis over fiets(beleid) verzameld en zo nodig ontwikkeld werd. Het moest een zelfstandig onafhankelijk beraad worden. Tineke Netelenbos, toenmalig minister van Verkeer en Waterstaat, heeft het eerste convenant van Fietsberaad getekend.
Hoe ben jij betrokken geraakt bij dit project?
Ik was tot 2001 wethouder voor onder andere Verkeer en Vervoer in Enschede. Kort nadat ik daar ben gestopt, werd ik benaderd door Ton Welleman. Hij was belangrijk en kritisch adviseur op het thema Fiets bij het toenmalige ministerie van Verkeer en Waterstaat. Hij benaderde mij op verzoek van Tineke Netelenbos, die toen minister van Verkeer en Waterstaat was. Tineke en ik kenden elkaar uit het werkveld en zij was bekend met mijn achtergrond en ervaring. Ik werd gevraagd om de eerste voorzitter te worden. Dat vond ik heel leuk!
Waarom werd jij benaderd voor deze functie?
Ons fietsbeleid in Enschede was vrij progressief in de jaren negentig. Nieuwe regels werden uitgeprobeerd, ‘Vier richtingen groen bij verkeerslichten voor de fiets’, de brede fietssuggestiestrook, fietsers voorrang op rotondes; dat waren allemaal in het oog springende successen. Ik was als wethouder nauw betrokken bij het fietsbeleid. Vanwege die ervaring en kennis ben ik gevraagd om de eerste voorzitter te worden.
Dat is best een eer dat je hiervoor gevraagd werd!
Zeker! Ik paste goed in het functieprofiel, ik kende het netwerk en de fietswereld een beetje en die kenden mij. Het leek mij dus een mooie uitdaging!
Hoe was die opstart?
Ton Welleman werd aangesteld als coördinator. Hij had al contact met een grote groep deskundigen van gemeenten en provincies en adviesbureaus, ANWB en de Fietsersbond waar we op konden terugvallen, en hij had zeer uitgebreide kennis. Er was echt een stevige achterban die bereid was zich in te zetten. Er werd ondersteuning gegeven door ingehuurde bureaus. De vergaderingen werden goed bezocht door de leden. Er was een bestuur, dat was een vaste club. Voor het werkprogramma werden mensen voor een specifiek onderwerp gevraagd. Mijn rol als voorzitter van het Fietsberaad was het bewaken en het begeleiden van het proces, waar Ton in de uitvoering verantwoordelijk voor was.
Het ging heel soepel van start. Na een jaar of zes is Ton gestopt. Hij heeft de boel goed op de rit gekregen. In 2007 – ook na zo’n zes jaar – werd ik gedeputeerde in Overijssel en heb ik het stokje overgedragen aan mijn opvolger.
Wat was lastig in de beginjaren, waar liepen jullie tegenaan?
De bemoeizucht van belangengroepen was soms lastig. Die hadden ook hun eigen agenda en wilden wel eens dingen doorduwen. Het was een uitdaging om daar een weg in te vinden. Ton wist dat heel goed te sturen, hij had heel snel en goed door wat bij Fietsberaad hoort, en waar Fietsberaad niet voor bedoeld is.
Waar ben je het meest trots op?
Ik vond het mooi om iets op te zetten waar de fiets een prominente positie mee kreeg en dat het 25 jaar later nog steeds bestaat. De kracht van Fietsberaad was vanaf het begin herkenbare kwaliteit leveren en dat die kennis aansluit op de praktijk van de gemeenten en provincies. Dat is nog steeds zo. Ik vind het mooi dat ik aan de wieg mocht staan!
Waar kijk je positief op terug in die periode?
Ik heb heel goede herinneringen aan mijn tijd bij Fietsberaad. We waren zichtbaar, de publicaties werden goed gelezen, studiedagen werden goed bezocht. Het was voor mij een mooie periode waarin ik veel zinvol werk gedaan heb. Het ministerie was tevreden. Fietsberaad levert echt een mooie praktische bijdrage voor fietsbeleid en ik kijk er met een goed gevoel op terug.
Als je Fietsberaad nu ziet, wat denk je dan?
Er gebeuren nog steeds goede dingen. Er wordt gesignaleerd wat er speelt in het veld. Hoe gaan wij om met de belangen van zoveel verschillende fietsvormen? Kan en moet dat op de huidige fietspaden? Hoe zit het met de fietsveiligheid met fatbikes en snelle e-bikes tegenwoordig? De ruimte voor de fiets op onze overvolle binnenstedelijke wegen? Een enorme uitdaging. Die vraagstukken rond veiligheid spelen nog steeds en worden meer en meer zichtbaar. Die problemen in kaart brengen, onderzoeken en oplossingen voorleggen? Er blijft nog een wereld te winnen voor de fiets!
Delen via